سابقه و قدمت طراحی و ساخت اشیائی به صورت بلوک به دوران قبل از میلاد مسیح برمیگردد که به طور نمونه میتوان به ساخت اهرام ثلاثه مصر و دیوار چین اشاره کرد.
سال ۱۸۶۸ در شهر شیکاگو کارخانهای شروع به ساخت بلوکهای سیمانی از جمله بلوکهای دیواری نمود.
در سال ۱۹۰۰ تولید و استفاده از بلوکهای سیمانی به اوج خود رسید و دو سال بعد در ۱۹۰۲ بلوک دیواری توخالی توسط یک آمریکایی اختراع و به ثبت رسید و از آن تاریخ به بعد در بسیاری از ساخت و سازها مورد استفاده قرار گرفته است.
پس از تولید بلوک توخالی همچنان این محصول از نظر وزن هنوز سنگین و قابل قبول نبوده و با تحقیقات گستردهای که برای سبکتر کردن بلوک در دو دهه ابتدایی قرن بیستم انجام گرفت بالاخره بلوک سبک تولید و به بازار ارائه شد.
بلوکهای دیواری سبک برای اولین بار توسط معمار سوئدی به نام جان اکسل اریکسون در سال ۱۹۲۰ به جهان معرفی گردید.
دکتر اریکسون به همراه پروفسور هنریک در موسسه سلطنتی تکنولوژی سوئد ترکیبات متفاوت و مختلفی از بتن گازی را تهیه و برای بالابردن سرعت تولید، آن را در اتوکلاو قرار دادند. این آزمایش موجب کشف و بهبود خصوصیات بتن گازی گردید.
دکتر اریکسون در سال ۱۹۲۴ این اختراع را به ثبت رساند و برای اولین بار خط تولید بلوک دیواری هوادار را راه اندازی نمود.
بعد از ثبت این اختراع به نام خود تحقیقات جدیدی در ساخت بلوکهای سبک شروع گردید که در این زمان بیشترین اختراعات توسط هلندیها و بلژیکیها صورت گرفت.
در ایران هم تولید بلوکهای ساختمانی با سبک دانهها و استفاده از این بلوکها، همزمان با سایر کشورهای خاورمیانه شروع گردید.
در سال ۱۳۷۰ اولین استاندارد ساخت بلوک در ایران تدوین شد. ۱۴ سال بعد در سال ۱۳۸۴ مجددا استانداردی برای بلوک سبک غیر باربر تهیه و تدوین گردید که این استاندارد در سال ۱۳۹۲ با نام استاندارد ۷۷۸۲ ملی ایران تکمیل و معرفی گردید.
